|
COLUMN'S 'GROOTHEDEN' VAN DE GROTE CLUBACTIE Een paar weken geleden interviewde ik Nathaly Heijne van de Grote Clubactie. Leden van ruim 6000 clubs gaan elk jaar langs de deuren om loten te verkopen voor hun vereniging. Immers, van de opbrengst van ieder verkocht lot komt maar liefst 80% in de knip van de penningmeester van de desbetreffende club. Dat is fijn, ja zelfs fantastisch in deze -ook voor verenigingen- economisch gezien slechte tijden als het om de centjes gaat. Maar de Grote Clubactie doet meer! Ook zij organiseren een aantal verkiezingen, eigenlijk een beetje vergelijkbaar met die van de Sportverkiezing van het Jaar zoals die ons opnieuw uitgebreid werd voorgeschoteld door TV, Radio en de overige media. Alleen, ‘hun’ winnaars? Daar had ik nog nooit van gehoord en ook niets over gelezen. Daarom laat ik Nathaly, communicatiemedewerkster van de Grote Clubactie, graag aan het woord! “Voor een tafeltennisvereniging in Enschede verkocht de dertienjarige Milou Timmerman de afgelopen drie jaar een gigantische hoeveelheid loten waarmee zij in die jaren de ‘beste lotenverkoper’ van de Grote Clubactie werd. In 2008 waren dat er maar liefst 1025! De reden waarom zij dat deed? ‘Gewoon omdat ik het leuk vind om loten te verkopen en mijzelf daarin ieder jaar te overtreffen’, zei ze. Alleen in 2009 is ze met de verkoop gestopt, deed zij dus niet meer mee. De reden was niet zozeer omdat zij er geen zin meer in had. ‘Maar een ander kind mag nu ook weleens een Nintendo Wii winnen’” Vervolgens vertelde Nathaly verder: “Zo is er in het Brabantse St. Willibrord een kleine schildersclub met de naam St. Joseph. Deze club is ontstaan op initiatief van Broeder Nereus die aan eind van de jaren ’70 tekenlessen gaf mede met als doel ook de sociale contacten onder de bevolking te bevorderen. Tot aan zijn overlijden in 1993 bleef Broeder Nereus de club leiden en nog steeds staat zijn gedachtegoed hoog in het vaandel van de vereniging, die in 1984 opging in een stichting. Vrijwilligers zijn dag en nacht bezig om het initiatief en het werk van Broeder Nereus voort te zetten. St. Joseph is maar een kleine schildersclub met een beperkt aantal leden die snel over het hoofd gezien wordt en die je bijna zou vergeten als het om waardering gaat. Wij doen dat echter niet! De secretaris van de schildersclub, Peter Raaijmakers, werd voor al het werk dat hij verrichtte om de club te kunnen voortzetten, door ons geëerd als Bestuurslid van het jaar 2008. Wij vonden die titel echt verdiend en volkomen op zijn plaats.” Geweldig hoor organisatoren van onze Nationale Sportkoepel voor de Sportverkiezingen van het Jaar en fijn hoor Epke, Marianne, de estafettezwemsters, Monique en Louïs met jullie uitverkiezing. Maar waarom nooit aandacht besteedt aan de winnende grootheden van de Grote Clubactie? Niks geen grote clubs, bekende bestuursleden of trainers.. Gewoon heel intens betrokken, actieve, fantastische clubmensen. Daar waar het NOC*NSF deze ‘breedtesport’helden negeert, pakt Nathaly en haar Grote Clubactie dat wel op! En dat initiatief is veel meer aandacht en een nog groter compliment waard! MEER DAN VOETBAL ALLEEN Door: Jan Soek
 Namens Sportfacilities & Media mocht ik voor FC Utrecht meewerken aan de FC4you-krant. Een krant die de bewoners van Utrecht en omgeving duidelijk moest maken dat deze ‘club van het volk’ nog steeds ‘van en voor’ de Utrechters is. Want, had de huidige directie ondervonden, dat oergevoel waren nogal wat Utrechters toch wat kwijt geraakt. Ik denk dat het een terechte onderkenning van voorzitter Jan Willem van Dop c.s. is. Immers, steeds meer mensen –waaronder ook een toenemend aantal supporters- hebben allang het gevoel dat ook binnen het betaald voetbal er een graaicultuur is ontstaan die gelijk opgaat met bijvoorbeeld die van directies van banken. Je zou kunnen stellen dat die arrogante graaiers ‘Rijkmannen’ werden met ‘ons’ geld van ‘onze’ banken. Ook binnen veel betaald voetbalclubs is er allang niet meer sprake van ‘onze jongens’, ‘onze club’, laat staan van iets wat in het verleden wel clubliefde werd genoemd. Elders in Europa reizen de bedragen helemaal de pan uit. In een interview dat ik onlangs met Hans Kraay sr. had, merkte hij terecht op toen het over de astronomische transferbedragen ging, die voor een normaal mens niet te bevatten zijn: “Een aantal clubs, die de dienst uitmaken binnen de Europese toernooien zijn toch helemaal de weg kwijt?” Of het allemaal zo uitzichtloos is? Misschien niet. In navolging van een paar andere Eredivisieverenigingen presenteerde FC Utrecht onlangs dus de FC4you-krant. Een krant waarin men aangeeft dat de club Bewust Maatschappelijk Actief wil zijn. En.. het blijft niet bij mooie woorden alleen! Zo gaat FC Utrecht het stadion en een aantal (oud)spelers en trainers inzetten om kinderen die een leerachterstand hebben opgelopen, af te helpen van die achterstand. Worden er op scholen in de wijken lessen gegeven over voeding, bewegen en het maken van gezonde keuzes om zodoende de bewegingsarmoede en het overgewicht van leerlingen tegen te gaan. Is er de Stichting Klein Galgenwaard, waar oud-speler Jean-Paul de Jong een centrale rol speelt. Vanuit Klein Galgenwaard worden talloze activiteiten opgestart waarbij bijvoorbeeld gedacht moet worden aan demonstraties en het verzorgen van clinics waarmee de club de wijken in gaat. Ook staan er projecten op de rol gericht op dak- en thuislozen. Het is maar een greep uit de vele initiatieven die de club uit de Domstad voornemens is te realiseren. Dat geeft hoop! Zeker toen ik voor de FC4you-krant de Charitybox van FC Utrecht mocht bezoeken. Die Charitybox is een VIP-box die beschikbaar is voor supporters en anderen waarmee het of heel goed, of heel slecht gaat. Een ‘lief en leed’ box dus. Samen met de piepjonge aanvaller Dries Mertens kwam keeperstrainer Marcel Mul een half uur na afloop van de gewonnen wedstrijd tegen Sparta de Charitybox binnen. Ze werden met gejuich begroet door het ‘feestvarken’ en zijn familie en collega’s, omdat hij al twintig jaar een seizoenkaart bij de Utrechters had en dit feestje in de Charitybox uitbundig mocht vieren. Wat zij niet wisten was dat kort daarvoor trainer en speler een bezoek hadden afgelegd aan een andere box waar een jongetje verbleef dat aan leukemie leed en dat zij nog naar een andere box zouden gaan waar een doodzieke oud-speler van FC Utrecht zat. De reactie van de jonge Dries Mertens en de zeer betrokken Marcel Mul biedt heel veel hoop voor de toekomst. Een toekomst waarvan ik hoop dat alle overige betaald voetbalclubs in Nederland dit initiatief zo snel mogelijk zullen overnemen. Want wat zei keeperstrainer Marcel Mul? “Dries en ik komen van mensen vandaan die een kind van dertien hebben dat aan leukemie lijdt en dat misschien nog een jaar te leven heeft. Je realiseert je dat het misschien de laatste keer is dat zo’n jongen naar ‘zijn’ club is geweest. Daarvan krijg je tranen in je ogen. Het zorgt ervoor dat je met beide voeten op de grond blijft staan, of je nu wint of verliest.” En wat zei Dries Mertens? “Het is de eerste keer dat ik dit mag meemaken. Marcel en ik komen net van een box waar een jongetje ligt met leukemie. En er is ook een oud-speler van FC Utrecht die heel ernstig ziek is. Beiden hebben niet lang meer te leven. Dat is confronterend maar goed om te mogen doen. Je realiseert je niet dat er ook zulke zieke mensen hoog in het stadion verblijven als je op het veld bezig bent. Hier besef je dat er meer is dan voetbal alleen. Je speelt niet alleen voor jezelf of het team, maar je bent een bevoorrecht mens om ook voor deze mensen te mogen spelen.” HET BOEK VAN MAARTEN
FOPPE STOPT... Begin 2007 volgde ik alle trainingen van Oranje onder 21 die zich in Doorwerth voorbereidde op het EK Onder 21. Ik had de illusie om daar mogelijk iets van het ‘geheim’ van Foppe te weten te komen en maakte met hem alvast een afspraak voor de dinsdag na de finale van het EK, die in Groningen zou worden gehouden. Ik moest daar foto’s maken voor onder andere Sport FM. Tijdens de eerste poule-wedstrijd dat wij elkaar zagen stak hij vlak voor de aftrap, toen ik de dug-out passeerde, zijn duim op en riep: ‘Succes!” Ik drukte direct af en wenste hem ook succes toe! Dat ritueel herhaalde zich tot en met de finale. In de zeikregen van Groningen liep ik vlak voor het begin van de wedstrijd, inmiddels bijna traditioneel, langs de dug-out en zei: “Krijg ik nog een duim Foppe? Het brengt je blijkbaar succes!” Grijnzend voldeed hij aan mijn verzoek, waarna opnieuw een wederzijds ‘succes!’ volgde. Het resultaat is bekend, Foppe en zijn team werden opnieuw Europees Kampioen Onder 21. Thuisgekomen verheugde ik mij zondagnacht op ons gesprek op dinsdag, maar ook had ik er geen goed gevoel bij. Begreep dat Foppe woensdag op vakantie ging en dat hij morgen jarig zou zijn. “Ik denk dat hij onze afspraak annuleert Vonne”, zei ik tegen mijn vriendin. Maandagmiddag ging mijn mobiel en ik zag dat het Foppe was… “Helaas, pindakaas. Daar gaat mijn interview”, zei ik tegen haar voor ik opnam. En ja hoor, na een korte begroeting was daar de vraag: “Wij hadden toch dinsdag een afspraak in Zeist?” Ik antwoordde bevestigend en gaf alvast aan dat ik mij kon voorstellen dat hij die annuleerde. “Je zult wel moe zijn. Misschien na de vakantie?”, vroeg ik hoopvol.. “Nee jong, dat is niet nodig. Ik ben inderdaad verschrikkelijk moe en wilde je vragen naar mij toe te komen in plaats van naar Zeist”. Natuurlijk! Al moest ik fietsen! Wat een prachtkerel! Er waren redenen zat voor hem om het gesprek met mij te annuleren. Maar, niks ervan. Afspraak bleek afspraak. Een uur werd opnieuw twee uur praten. Foppe's vermoeidheid droop van zijn gezicht af. Maar gaandeweg trok hij bij! Het ging immers over zijn passie! Een passie waarvan hij zijn beroep had gemaakt. En bij passie hoort bevlogenheid. In de voorbereiding, richting de Olympische Spelen van Peking, was ik opnieuw bij vrijwel alle trainingen van het- nu Nederlands Olympische Voetbalelftal- aanwezig. Ik dacht dat het toen aan mij lag, maar dat wat ik eerder in 2007 in Doorwerth had ervaren, ‘was’ er niet. De gedrevenheid, de humor, het lachen, het team… Het was anders.. Zowel het getoonde voetbal als het uiteindelijk resultaat tijdens de OS viel tegen. Na de kwartfinale kon Nederland naar huis. Het Jong Oranje dat twee EK’s Nederland aan zijn voeten had gekregen, speelde ‘kleurloos’ en niet ‘des-Foppes’. Had het te maken met de eindigheid van magie?? Bij de aankondiging van zijn afscheid als trainer liet De Haan ook weten dat hij vindt dat in Nederland 'softies' worden gekweekt. "Toen ik begon bij Jong Oranje, heb ik een soort preek gehouden: ‘Wij moeten niet blij zijn dat jullie hier zijn, maar andersom. Het is een eer, je bent uitgenodigd omdat je bij de besten behoort.’ De types die binnen komen sloffen met hun petje scheef op hun hoofd en denken: 'Wat kan ik toch goed voetballen', heb ik er na een poosje uitgezet. Daar moet je niet te veel mee vechten om hun dingen voor elkaar te krijgen.'' Na zo’n staat van dienst, kan ik mij voorstellen dat Foppe de Haan is ‘uitgevochten’. Hoewel? Ik pak het boek, dat ik van mijn goede vriend Rein Mulder voor mijn verjaardag heb gekregen. Het kan geen toeval zijn, het viel mij toe.. De titel? ‘Hartstikene Foppe’ De subtitel? ‘Een elftal lessen in leiderschap’. Was net op de helft toen ik het bericht las dat Foppe de Haan stopt als trainer. Maar ik kan nog even vooruit. Want dit boek, wordt gelezen en herlezen.. Kom ik misschien toch nog eens achter zijn geheim..
VERLIEZERS VAN HET NK NATUURIJS Ik draaide mij om. Op zo’n 150 meter van het parcours waren ook de nodige dranghekken geplaatst waarachter de schaatsfans stonden om van het spektakel te genieten. Hoewel genieten? De nu al kleumende massa, die zich al jaren had verheugd op eindelijk weer een nationaal kampioenschap, was niet echt een ‘ereplaats’ gegund om hun favorieten aan te moedigen. Later las ik dat maar liefst 1,5 miljoen mensen de rechtstreekse uitzending op tv hadden gevolgd. In dit geval zaten de kijkers op de eretribune en werden de ware fans, die de kou en mist trotseerden, door de organisatie feitelijk buiten de ‘poort’ gehouden. Ze hebben op zijn best de luid schetterende speaker horen schreeuwen dat Sjoerd Huisman de titel bij de mannen won. Jammer dat de organisatie zich vooraf te weinig verdiept leek te hebben om als ‘gastheer’ van de hondstrouwe ijsfans op te treden en hen, na zoveel jaren hunkerend hopen en wachten, van een gegunde ereplaats langs het parcours te voorzien. Mijnheer, u doet u werk en ik wil graag mijn werk doen. Laat me er nu alstublieft door.” De official leek onvermurwbaar zoals een goed official betaamt. Hoewel, even was er die aarzeling, gevolgd door: “Loop maar mee.. dan vraag ik het even na..” We liepen richting het starthok aan de rand van de baan. Langs de boarding was het een drukte van belang. Collega’s van de sportmedia waren allemaal present om deze unieke gebeurtenis mee te maken. Hoewel media? Het viel mij op dat er wel heel veel mensen stonden met digitale cameraatjes om foto’s te maken. “Mag ik u wat vragen?” De official keek op na dit verzoek. “Als u al problemen heeft met mijn perskaart, dan krijgt u het zo vast ongelofelijk druk om die tientallen toeschouwers bij de afzetting te vertellen dat ze daar weg moeten..” De man wendde zijn blik in de richting van de enthousiaste fans waarnaar ik wees. Hij dacht even na en zei toen kort en stuurs, op een toon waarbij de autoriteit een feitelijk door hem niet erkende nederlaag dient te aanvaarden: “Loop maar door, ik heb niks gezien..." ´MENEER ARIE´ Zo was het na afloop van een training bijna een doodzonde om er in de kleedkamer een puinhoop van te maken. Op het in de herfst soppende hoofdveld, een trainingsveld had de club toen nog niet, diende je na de training eerst de ergste blubber van je voetbalschoenen op een rooster af te kloppen voordat je de kleedkamer betrad. En het achterlaten van chipzakjes, uitgekauwde kauwgom en andere troep was uit den boze. O ja, je kon het proberen, maar je wist vervolgens zeker dat hij jou of het hele team terugriep om de rotzooi op te ruimen. Ook liepen we de kans, als het een enkele keer echt uit de klauwen was gelopen, dat hij bij de volgende training de veldverlichting pas een half uur later aan deed.. Het geven van een ´grote smoel´ over zoveel jouw aangedaan onrecht kwam niet in je hoofd op! Het waren de spelregels van ´meneer Arie´ en daar hield je je vrijwel altijd aan. Zo niet, dan accepteerde je -inwendig scheldend en tierend- de door hem opgelegde sanctie. En mekkeren bij de trainer of bij je ouders was volkomen zinloos. Die waren het op voorhand met de opgelegde straf eens. Erger, ik liep thuis het risico nog een extra ´toetje toe´ te krijgen.. RUIM VIER MILJOEN PER MEDAILLE Ja, ik kan mij voorstellen dat de overheid en de Sport het spel zeer subtiel moesten spelen om voor 16 medailles zo’n bedrag binnen te slepen! Zeker in een tijd waar instellingssubsidies voor de, ook recreatieve, sportbonden nog steeds onthouden worden door staatssecretaris van ook Sport Jet Bussemaker, met als –blijvende- stelling dat zij daar zelf verantwoordelijk voor zijn. Een belachelijke redenering. Immers, de minister van ook Onderwijs, Ronald Plasterk, zorgt niet alleen voor gebouwen, boeken en computers maar betaalt het personeel van de scholen ook netjes uit.. Maar Jet denkt nog steeds dat vrijwilligers geacht worden de jeugd te begeleiden, lijnen te kalken, de kantine draaiend te houden, de administratie te verzorgen, het vervoer te regelen, de centjes te beheren, de club te runnen en dat voor misschien een bloemetje en een fles wijn maar meestal voor hooguit een bedankje.. Tel uit de ‘gouden’ winst voor de breedtesport en haar vrijwilligers! Volgens mij helemaal niet gemeend en zeker niet mooi was de reactie van Vader Abraham, alias Pierre Kartner, op het bericht dat Yuri van Gelder niet naar de Olympische Spelen wordt uitgezonden, ondanks zijn tweede plaats tijdens het afgelopen WK-turnen. Voor tv kwam de 'Vader' even vertellen dat ook hij vond dat Yuri groot onrecht was aangedaan en dat -ondanks dat hij geen barst verstand heeft van turnen- ook hij vond dat de Jerommeke van de Ringen alsnog richting Peking moet worden gestuurd. Natuurlijk had de voormalige hit- en mannetjesmaker al een dijenkletser opgenomen om zijn betoog en portemonnee te ondersteunen. Onecht, één grote komedie. Het had niets te maken met een oprechte liefde voor de Sport, maar het kwam bij mij over als de zoveelste commerciële uitbuiting van het product Sport, nog erger, van het product Van Gelder. Neem Europarlementariër Joost Lagendijk, die in een interview dat ik met hem mocht hebben voor opnieuw Sportfacilities Magazine ondermeer zei: "Laten we eerlijk zijn, Frans Beckenbauer is dé man van Bayern München en helemaal van de grote Europese clubs. Zijn leven hangt aan elkaar van commissariaten bij sponsors van de Champion Leaque." Voorbeelden die de huidige stand van zaken in de wereld van de Sport feilloos blootleggen. Een Sport waarin het nog steeds gaat om de prestatie, de ontmoeting, verenigingen, het verbinden, de competitie, het spel, het enthousiasme, de treurnis en het opzoeken van grenzen. En Sport als consumptieartikel, keiharde business, belangen. Waar mogelijk soms sprake is van uitbuiting van jonge kinderen, die gek gemaakt worden door ook dubieuze 'zaakwaarnemers', waarbij je je niet aan de indruk kan ontrekken dat deze zakkenvullers in de eerste plaats zorgen dat ze hun eigen zaken buitengewoon goed waarnemen. Even terug naar Guido van Calster. Even verder in het interview merkte ik op dat in de afgelopen Tour de France hij in verwarring en aangeslagen leek. Dat was op het moment dat hij hoorde dat de Gele Trui-drager van dat moment, Michael Rasmussen, uit de Tour werd gehaald. Totaal ontdaan zei toen: "Dit doet pijn, écht pijn Jan! Ze maken mijn Sport kapot!" Guido, je zou wel eens gelijk kunnen hebben. Niet zozeer de sporters, maar de geldsjouwers, gifmengers als de Spaanse arts (wat heet) Fuentes, tv-bonzen en sommige bondsbonzen en veel te rijke poenerige patsers, hebben zich inmiddels genesteld in het hart van die o zo mooie Sport. Een hart dat inmiddels binnen een aantal professionele sporten volledig op hol is geslagen. Het is wachten op een infarct, omdat mogelijk eens de tijd komt dat het volkomen overvraagd wordt. 'En dat doet pijn!, zou Guido zeggen. 'Heel veel pijn!' Door Jan Soek  Een monument heeft aangekondigd afscheid te nemen van de Tour. Iedereen heeft hij zien komen en gaan en nu is hij zelf aan de beurt. Ferry de Groot, die in Nederland de wereldberoemde 'mijnheer De Groot' samen met André van Duin inhoud gaf in de Dikvoormekaar-show, gaf zo’n beetje halverwege de Tour van dit jaar aan dat dit zijn laatste Ronde van Frankrijk was. Bij het grote publiek is niet zo bekend dat Ferry zijn 'vaste' baan redactiechef van Langs de Lijn is. Ruim twintig jaar gaf hij eerst mede vorm aan ondermeer Radio Tour de France. Later werd hij verantwoordelijk voor alles wat Sport is bij de NOS-radio, dus inclusief succesvolle programma's als Radio Tour de France en Radio Olympia.
Ferry en ik kennen elkaar buitengewoon goed. Een echte vriendschap,die dateert vanaf de Olympische Spelen '92, is er tussen ons ontstaan. Toen hij mij een aantal maanden geleden in vertrouwen vertelde dat hij zou stoppen bij Langs de Lijn, was ik overdonderd en verbaasd! 'Heb je er geen lol meer in?', was mijn vraag. Ik had daar in al die jaren dat ik hem kende nooit iets van gemerkt. Integendeel. Heel langzaam had hij het team van Radio Tour de France gekneed tot een soepel draaiende machine. Een team waarbij hij altijd de nadruk legde op verantwoordelijkheid, initiatief en creativiteit. Doordacht en overwogen paste hij talentvolle jongeren in de ploeg, zoals Sebastiaan Timmerman, Edwin Cornelissen en dit jaar Steven Dalebout. Ook in Hilversum brak achter en voor de microfoon veel jong talent door. Het was en is altijd Ferry zijn trots geweest, dat kansen geven aan jonge mensen! En nu, zo onverwacht stoppen? 'Heb je er geen lol meer in?' Een langgerekt “Neeeee Jan!! Dat is het niet! Dat heeft er niks mee te maken!”, volgde. "Integendeel, ik zou nog graag een aantal jaren doorgaan!" Ja, ik wist dat de Sport binnen de NOS in 2007 gezamenlijk aan de slag moest gaan. Geen gescheiden afdelingen Radio en TV meer. En dus moest er ook één leiding komen. Eerder had ik in een interview met de opperbaas van de NOS, Gerard Dielissen, gelezen dat hij zich het liefst met 'vertrouwelingen' omgaf.. Maar het kon toch niet zo zijn dat een man die op een meer dan voortreffelijke wijze vorm en inhoud had gegeven aan Langs de Lijn en eindverantwoordelijk was voor het succes van programma's als Radio Tour de France, zomaar opzij geschoven werd omdat hij mogelijk niet tot die 'vertrouwelingen' behoorde? Mijn conclusie maakte me verdrietig. Ferry wilde niet weg, maar werd gedwongen, bedacht ik. En nu stapte hij op. Hij wenste op de laatste dag van de Tour niet naar de elk jaar weer overweldigende aankomst op de Champs in Parijs gaan. Geen slotaccoord alsjeblieft!. Geen finish, geen gedoe, geen tranen, geen emoties. Op zijn verzoek bracht ik hem 's ochtends vroeg naar een Parijs station. In stilte wilde hij vertrekken. Nee, hij ging hij niet naar zijn woonplaats Nunspeet, waar zijn trouwe kat Toon zich nog steeds vertwijfeld afvraagt waar het baasje blijft. En zeker ook niet naar Hilversum, waar hij op een zijspoor is beland. De chef nam de trein naar Zuid Frankrijk. Toen die kleine, grote man wegliep met zijn koffer en zijn laptop, moest ik slikken. Het kan toch niet waar zijn? Na twintig keer Tour de France heeft de Radio equipe geen 'chef' meer.. Boos en in verwarring ging ik achter het stuur van mijn wagen zitten. Een Tour zonder de chef, het lijkt me ondenkbaar! FERRY, BEDANKT!! Trainer Frans Adelaar van ADO/Den Haag zag de bui al weken hangen. Vijf punten uit 15 duels. Een selectie bestaande uit individueel aardige voetballers die niet meer door hun trainer tot een hechte groep gesmeed kon worden. Adelaar verloor overwicht en hij vreesde binnen afzienbare tijd door het bestuur aan de kant te worden gezet. En toen… braken de supporters door de hekken. En Adelaar kwam naar buiten met “bedreigingen tegen mij en mijn gezin”. En toen zei Adelaar dat hij stopte omdat men zijn veiligheid niet meer kon garanderen. Wat een toeval. Wat een drama. Een voetbaltrainer (die als speler in Utrecht nooit echt veel moeite had om een collega van de tegenpartij doormidden te trappen) slachtoffer van gebrek aan normen en waarden. Maar in één ding had Adelaar absoluut gelijk. Nadat hij zijn zeikverhaal in het programma van Pauw en Witteman had gedaan, viel hij de daar aanwezige oud-minister Hans van Mierlo aan op de apathie van politici. Mooie algemene woorden maar nauwelijks draagkracht. Al jaren vraagt de geplaagde voetbalwereld naar de invoering van een voetbalwet zoals die in Engeland geldt. Zware straffen voor mensen die zich in een stadion misdragen en een strafrechtelijk afgedwongen meldingsplicht. Lijkt toch eenvoudige oplossing. Pietje misdraagt zich bij zijn club en moet zich één of twee jaar lang bij iedere wedstrijd van zijn club op het aanvangstijdstip melden bij enig politiebureau in Nederland. Er zullen er na alle bezuinigingen in het weekend toch nog wel een paar open zijn? Niet melden betekent: ophalen en achter slot en grendel. In Engeland werkt het fantastisch. En waar is de Nederlandse wetgever? Die verschuilt zich achter schijnbare juridische argumenten. Overlegt na iedere rel weer met de 'driehoek', spreekt er schande van en haalt het stokpaardje normen en waarden maar weer eens uit de kast. Ik hoop dat ik het nog eens zal meemaken. Een daadkrachtige minister van Justitie die met een wet komt, een rechterlijke macht die het belang van die wet ondersteunt en een gemotiveerde minister van Binnenlandse Zaken die het politieapparaat motiveert om die wet consequent uit te voeren. Veilig met het gezin naar het stadion om te genieten van sport en sportiviteit. Met als bijkomend effect dat slecht presterende trainers als Frans Adelaar hun eigen falen niet kunnen verbergen achter het gebrek aan normen en waarden van het voetbalpubliek. LUISTERT DE POLITIEK DIT KEER WEL? Uiterlijk onbewogen, maar van binnen bloednerveus, baande ik mij een weg door de honderden rijen naar de zijkant, om uiteindelijk te vertrekken. Aan de ene kant voelde ik mij een beetje een lafbek, die zijn missie niet had volbracht. Ik had mijn ‘broeders en zusters voor één dag’ immers in de steek gelaten en was hem gesmeerd. Aan de andere kant vertrok ik met een gevoel dat niemand, maar dan ook écht niemand, in politiek Den Haag om dit indrukwekkende, massale protest heen kon. Maar tot mijn verbijstering bleken al die stemmen van al die honderdduizenden niets te helpen, werden ze niet gehoord! Bijna een half miljoen mensen waren tot mijn ontsteltenis niet genoeg om de komst van die vermaledijde vernietigingswapens af te wenden. Ik snapte er niets van! Begreep niet dat politici, bestuurders en beleidsmakers net deden of al die mensen niet bestonden! Of ze niet met eigen ogen hadden gezien en ervaren hoeveel mensen dat wel zijn, die bijna half miljoen intens kwade, verdrietige en teleurgestelde mensen! De levensbeschouwelijke koepels; NCS, NKS en NCSU vertegenwoordigen een kleine miljoen leden. Om precies te zijn ruim 800.000. Veruit de meeste van die leden zien sport als een recreatieve bezigheid, waarin gezelligheid, ontmoeting en lekker sporten centraal staat. ‘Sporten om de lol’ dus. Voor ‘de fun’. Heel veel bonden van die leden zagen - en zien- aansluiting bij de ‘grote sportbonden’ niet zo zitten. Te veel topsport gericht, te weinig oog voor de recreatiesporter, vinden ze. Ook was, en is, er nogal eens geen plaats voor de aparte sporten onder die kleine bondjes. Vraag dat bijvoorbeeld maar eens aan de hondensportverenigingen. Erkenning was jarenlang –en ook nu nog- ver te zoeken. Al die honderdduizenden sporters, bonden en bondjes waren wel van harte welkom bij die ‘buitenbeentjes’ onder de sportbonden, de NCS, NKS en NCSU. Maar in het kader van de bezuinigingen moesten die drie veel geld inleveren. En ook de landelijke koepel NOC*NSF, waarin al die prestatiegerichte bonden verenigd zijn, zagen die koepels eigenlijk niet zitten. Dus krijgen de drie, ondanks eerder gemaakte afspraken dat subsidiëring gecontinueerd zou worden, als het aan NOC*NSF ligt vanaf nu geen subsidie meer. Daarnaast heeft CDA staatssecretaris Ross-Van Dorp onlangs nog eens onbarmhartig duidelijk gemaakt dat, als het aan haar ligt, de geldkraan dicht blijft. Dit ondanks brede protesten uit de Tweede Kamer van ondermeer Gerdi Verbeet (PvdA), Ed van der Sande (VVD), Agnes Kant (SP) en haar eigen partijgenoot Joop Atsma. KATER ORANJE-NEP Bedrijfsleven en middenstand hebben de voorzet allang gegeven. Een voorbeeld? Vorige week stapte ik weer eens welgemoed richting de kroeg voor een goed gesprek en een nog lekkerder pilsje. Helaas, plotsklaps bleek tot mijn verbijstering het biertje in mijn hoogsteigen stamkroeg ineens, god betere het, een oranje kleur te hebben gekregen. Het nepvocht werd door kroegbaas de Dikke met een vette grijns en pretogen op nepgras voorzien van nepkrijtlijnen, die blijkbaar het vertrouwde hout van de bar voor de komende twee maanden had verdrongen, voor mij neergezet. De Dikke had ook nog eens een oranje voetbalshirt aan waarop de achterkant de naam van ‘Van Nistelrooy’ was gedrukt. In een poging de oranjegekte, al was het maar voor mijzelf, te keren riep ik: “Hé Ruud, doe effe normaal.. Geef me een gewoon biertje..” Er volgde geen reactie. De Dikke bleek nog niet te beseffen dat hij, getooid in dat verschrikkelijke nepshirt, de komende periode ook met ‘Ruud’ kon worden aangesproken. “Hé Ruud! Geef me even een gewoon biertje man!” De reactie van de mij zo dierbare kroegbaas trof mij als een dolksteek: “Doe effe normaal met je ‘Ruud’! Dit is toch gewoon bier? Bevalt het je niet?” Ik gooide twee euro in zijn nepgras en verliet het voor mij tot nepkroeg omgebouwde café van de Dikke. “Stik met je WK!” mompelde ik binnensmonds toen ik de deur uitliep. Het viel me mee dat ‘tie nog niet met zo’n achterlijke helm op zijn dikke kop rondliep. ‘Als je dan toch debiel gedrag wil vertonen, doe het dan goed!’ hoorde ik mij tegen mezelf zeggen. Analyse was hard nodig: ‘Je moet toch geen enkel gevoel voor verhoudingen en enig respect voor je medemensen hebben om een dergelijke oranje gekleurde 'nazi-helm' op de markt te durven brengen. En je kan toch onmogelijk, wie dan ook, onder ogen komen met zo’n ding op je harses?’ vroeg ik mij af terwijl ik naar huis toe slenterde. ‘Wie zo’n helm niet alleen opzet, maar ook nog eens durft te dragen, maakt wel heel erg opzichtig duidelijk hoe hij –en misschien hier en daar een zij- in het leven staat..’ Al mijmerend en mopperend liep ik het tuinpad op van mijn huis. Ik voelde dat ik mij ergerde aan- en op te winden over al het overvloedige oranjenep dat rondom het komende WK-voetbal werd uitgestrooid. Toen ik binnenkwam werd ik iets te jolig begroet door mijn vriendin. “Je raadt nooit wat ik heb gekocht!”, riep ze enthousiast. Aangezien ik het raden naar gekochte zaken al lang geleden heb opgegeven omdat ik het altijd mis heb, was mijn antwoord zoals gewoonlijk: “Geen idee, zeg het maar.” Giechelend pakte ze een klein plastic zakje. Het waren niet alleen pretogen die mij aanstaarden..: “Ik denk wel dat jij dit hartstikke leuk gaat vinden..”, kirde ze. Ik moest toegeven dat het veelbelovend klonk. “Je maakt me nieuwsgierig, laat eens zien!” opperde ik met een vette grijns. Bij het zien van de inhoud van het zakje slaakte ik echter een rauwe kreet: “Nee hé!! Dat niet!! Ben je hele maal gek geworden!” In haar hand hield ze een minuscule oranje string, voorzien van een piepklein, brullend leeuwtje! Verbazing, onbegrip en teleurstelling stonden in haar ogen te lezen: “Ik dacht dat je het leuk zou vinden! Ik heb er een naam op laten drukken van één van de spelers van het Nederlands elftal die mij te binnen schoot, Van Nistelrooy.” “Nee! Nee!! Nee!!! Zeker geen Van Nistelrooy!”, riep ik, denkend aan dat veel te kleine oranjeshirt waaronder de golvende buik van de Dikke, als ware het de branding, heen en weer deinde. “En ook geen Oranje! Geen niks, geen niemand!! Het is allemaal heel erg nep weet je!! Dat hele WK! En ik had van jouw verwacht dat zeker jij daar nooit in zou trappen!” Ik besefte dat ik totaal overspannen en volkomen verkeerd reageerde, maar toch.. “Ja, maar ik wil er wel een spelersnaam op laten zetten. Weet jij er dan één? Dan ruil ik hem! Zoveel weet ik er niet vanaf..” Door mijn onbehouwen gedrag fluisterde ze de laatste zin bijna. De toon en teleurstelling raakte mij echter als een mokerslag. Radeloos was ik en verslagen voelde ik mij. “Doe maar Kuijt..”, antwoordde ik haar nu zacht, om mij vervolgens direct te realiseren dat ik ook voor de bijl was gegaan voor het grote oranjenep.. OOGSTEN Alleen al bij het woordje ‘oogsten’ weet ik uit welke hoek de wind waait en vermoed ik tevens dat de andere –grote- coalitiepartner dat helemaal goed vindt, hoewel het niet bepaald het woordgebruik is wat zijzelf zouden hanteren. Maar ja, zolang het gaat zoals zij willen, mag dat ‘geoogst’ worden genoemd. Ik weet echter niet of het een feit is- of wordt de komende tijd! Heb daar zo mijn twijfels over. O ja, constateer wel dat de inkomsten van bijvoorbeeld olie- en verzekeringsmaatschappijen naar duizelingwekkende hoogte stijgen en dat ook de banken het meer dan ‘goed’ doen. Aan de andere kant zie je niet echter het ene na het andere kleine winkeltje verdwijnen -er werden het afgelopen jaar 'slechts' 10% meer faillissementen uitgesproken- maar ook heeft bijvoorbeeld een groot levensmiddelenconcern onlangs aangegeven een groot deel van haar vestigingen te sluiten. Ik kan dat geen ‘oogsten’ noemen. Althans, het is geen oogst die gelijkelijk lijkt te worden verdeeld onder de ‘werkers’ Het is meer een ‘oogst’ waar alleen een enkele ‘herenboer’ van profiteert. Aan zo’n ‘herenboer’ moest ik denken toen ik het bericht las dat de KNVB inmiddels de status van miljardair heeft bereikt. Uit een, in opdracht van de voetbalbond, uitgevoerde studie door het onderzoekscentrum Ecoris blijkt dat in 2004 in Nederland ongeveer 2,5 miljard euro aan dit spelletje is besteed. Consumenten en vrijwilligers legden samen in 2004 het lieve sommetje van 1,85 miljard euro op tafel, terwijl sponsors 485 miljoen euro in de voetbalpot stopten. Dat is fijn voor de KNVB! Maar als, vrijwel op hetzelfde ogenblik dat dit bericht vrijkwam, je dan leest dat bij de ‘andere’ sportbonden de pleuris zo’n beetje uitbreekt als het ministerie van Justitie laat weten dat mogelijk de veertig (!!) miljoen van de Lottogelden niet meer als vaste zekerheid –wat wel was afgesproken!- naar de sport gaat, dan zie ik daar hooguit een totaal mislukte ‘oogst’ in. Een ‘oogst’ die aan de veel kleinere bonden blijkbaar niet gegund wordt. O ja, ik heb ook gelezen dat de staatssecretaris van Sport, Ross-Van Dorp, het daar helemaal niet mee eens is. Dat is fijn, maar het is niet alleen gedacht maar ook gezegd en niet door het eerste de beste ministerie, met aan het hoofd een machtig man! Mij wordt wel eens te meer duidelijk hoe een belangrijk deel van de politici in ‘Den Haag’ inhoud denkt- en ook zegt te geven aan het begrip ‘oogsten’. Wat zei men ook al weer een paar jaar geleden? O ja, toen verwoordde dit kabinet het als volgt: ‘“Sport is van grote maatschappelijke waarde”.. 't Is maar dat u het weet. BLATTER ZINGT VALS Als supporters zingen dat het stil is aan de overkant, is dat humor. Echte humor vond ik jaren geleden op het Kasteel in Rotterdam toen Ajax-fans bij het lied “Sparta is de club van Rotterdam”, van harte aanhaakten. Maar als supporters rotzooi maken, verpesten ze de sfeer voor anderen. Omdat het volgens de autoriteiten steevast om een minderheid gaat, zitten wij nog steeds met het probleem van het vandalisme bij vooral voetbalwedstrijden. Wat ook niet gewaardeerd wordt, is dat er bij interlands gefloten wordt als –als eerste- het volkslied van de gasten wordt gespeeld. Het zal zo’n jaar of 15, 20 geleden zijn dat dit voorzichtig de kop opstak en omdat ‘nieuwe’ fans dachten dat het zo hoort, werd het alsmaar erger. Toen het voor het eerst de kop opstak, heb ik er in een radio-column gewag van gemaakt. En nog eens. Maar het hielp niet. Bij de Europese voetbalbond UEFA, of bij de wereldorganisatie FIFA, hoef je niet te verwachten dat er gauw actie tegen een uitwas wordt ondernomen en daarom heeft het 15 of 20 jaar geduurd voordat iemand zijn vingertje is gaan opsteken. Zeg niet dat ik overdrijf, want het vragen om een gele of rode kaart voor je tegenstander heeft ook heel lang kunnen voortbestaan, voordat besloten werd dat zulks met een kaart aan de indiener moest worden bestraft. En het bij het EK van 1992 getoonde shirtje-trekken wacht nog altijd op een sanctie. Wel wordt er enorm veel reclame voor Fair Play gemaakt op badges en borden, maar niet tijdens de actie op het veld. Dan begint Fair Play pas onder de douche, na vechtpartijen in de catacomben, als het zeep de sporen van de slag wegschuimt. Het wordt zeker helemaal anders als de president van de FIFA, Sepp Blatter, eens naar een wedstrijd gaat kijken, vooral als dat een duel van zijn ‘eigen’ Zwitserland is.. Een duel overigens dat tevens bepalend is voor plaatsing voor het WK! Het speelde zich af in Istanbul, waar een collega bij een wedstrijd Fenerbahce-Ajax ooit opmerkte dat het enorme schrille gefluit grensde aan absolute stilte. Het ging er of Turkije of de Helveten naar het wereldkampioenschap zouden gaan en dus kon je op je vingers natellen dat er de nodige animositeit zou zijn en dat er in Istanbul tijdens het Zwitsers volkslied zou worden gefloten. Vooral omdat Blatter er in eerdere jaren nooit wat aan had gedaan om het te voorkomen: wedstrijden zonder publiek bij herhaalde waarschuwingen, ik noem maar een zijstraat, of twee keer uitspelen bij een beslissingsduel. Maar de FIFA-baas had nooit iets ondernomen, waarschijnlijk omdat hij geen ondernemer is, geen manager die alert is op misstanden en de zaak maar, op z’n Rotterdams gezegd, ‘laat aanrotten’ totdat het écht niet meer kan en anderen, verstandiger mensen, zich er mee gaan bemoeien en wél tot een oplossing komen. Deze ‘Bush’ van het internationale voetbal probeert wél de wet van de sport te bepalen door nu te roepen dat het volkslied bij interlands moet verdwijnen, maar de geur van de tribune en het gras en de modderkluiten in de kleedkamer heeft hij nooit geroken of gezien! Wist hij eigenlijk wel dat er voor zo’n wedstrijd volksliederen werden gespeeld? Kent hij de tekst van het Zwitserse volkslied of is hem dat even bekend als de ouverture Wilhelm Tell? Is hij even goed op de hoogte als die Hollandse radiopresentator, die het Amerikaanse volkslied de Star en Stripes noemde? Der Sepp gaat achter zijn bureautje in Bern of een ander Helvetiaans gehucht zitten en roept dat het ‘schande is wat hij heeft gehoord en gezien’! Dat er ‘geweldige straffen moeten worden uitgedeeld’! Tot hij bij thuiskomst de beelden ziet, die iedereen in Europa heeft ontvangen, waarop hij een Zwitserse voetballer bij het verlaten van het veld een oudere man –een waterdrager of zo- lichtjes ziet schoppen en dan in de nek van een Turkse speler of coach of verzorger ziet gaan hangen. Sindsdien hoor je geen ‘pep meer van Sepp’! Zijn woordvoerder heeft laten weten dat hij op persoonlijke titel heeft gesproken en niet als FIFA-preases en dat de wereldvoetbalbond op dit moment helemaal geen plannen in die richting heeft. Het zou een Nederlandse minister kunnen zijn die ook telkens de dans ontspringt. Sepp zingt dus vals. Is er bij Cambuur nog plaats voor deze hooligan onder de bobo’s? HELP! Mijn hele leven lang heb ik geestelijke steun gehad aan een paar ankerpunten. Vooral in het weekend. Ik weet niet eens meer of ik nog stam uit de tijd waarin “Sport in Beeld” op de televisie te zien was, maar gezien mijn inmiddels respectabele, middelbare leeftijd moet dat haast wel. Maakt trouwens ook helemaal niet uit hoe het heette, er was in mijn jonge jaren in elk geval al op vaste tijden voetbal op tv. Een beetje voetbal en dat werd later een beetje meer voetbal en toen nog een beetje meer voetbal en uiteindelijk heel veel voetbal. Je leven moet zin hebben, zeggen ze wel eens. Nou, ik had op zaterdag en zondag in elk geval heel veel zin in voetbal. Eredivisievoetbal vooral, want ook al wordt overal geroepen dat we in ons landje te maken hebben met de Mickey-Mousecompetitie, ik kan geen genoeg krijgen van de samenvattingen van Heerenveen-ADO, PSV-FC Twente en AZ-Roda. Veel leuker dan Manchester United tegen Charlton Athletic of Everton tegen Portsmouth. Lekker de stammenstrijd tussen Hollandse dorpen, da’s toch veel interessanter dan al die Europese topcompetities. En dan dus alleen de samenvattingen. Ik hoef niet zo nodig een hele eredivisiewedstrijd te zien op tv. Dat risicoloze geschuif tussen de acties door mogen de vakmensen van mij er lekker tussenuit snijden. Een beetje tempo maken en alle hoogtepunten op rij, dan werkt zelfs de poldercompetitie verslavend. Iedere zaterdagavond om half elf en elke zondagavond om zeven uur zat ik er helemaal klaar voor. Ik onthield me zelfs van de voetbaluitzendingen van mijn eigen Langs de Lijn, want ik ben nog zo’n fossiel dat het alleen maar leuk vindt om met spanning in de buik naar samenvattingen te kijken. Dus zonder vantevoren te weten hoe het gaat aflopen. Zo kijk ik trouwens ook naar speelfilms. Als ik het einde al weet, heb ik er geen zin meer in. Die twee voetbalavondjes in de week waren dus mijn ankerpunten in het weekend. Dat klinkt saai, maar dat is het niet. Ik amuseerde me de rest van de tijd met van alles en nog wat, maar zaterdagavond half elf en zondagavond zeven uur waren heilig. En nu &***$!! is alles naar de &**$$!! geholpen door die **!!@&&! John de Mol met zijn Talpa-pretfabriek! We zijn alweer een maand of wat onderweg en ik heb nog maar drie afleveringen van De Wedstrijden gezien. De Wedstrijden trouwens, wat een geniaal brein moet die titel hebben verzonnen. Alsof je de lekkerste koekjes uit je eigen koekfabriek De Koekjes gaat noemen… Dat vreet toch geen hond? Ik ga niet zeuren over de collega’s in de verslaggeving (die zijn in enkele gevallen gewoon goed), of over de presentatie (idem). Ik ga ook niet zeuren over dat verschrikkelijk pompeuze decor dat met overjarigheidskorting bij de BBC moet zijn gekocht of over die oud-topvoetballer die als trainer en analyst en laptop-operator wekelijks laat zien dat briljant voetballen geen garantie hoeft te zijn voor een sprankelend vervolg van je leven. Ik ga ook niet zeuren over de reclameblokken en de zelfbevredigende promoblokken en de ongelooflijke irritante eigenschap om het lekkerste voor het laatst te bewaren. Daar kan ik dus echt krankzinnig van worden. De lekkerste hapjes verdwijnen altijd als eerste van mijn bord, dan weet u dat tenminste ook weer. Nee, ik ga niet zeuren. Ik hou gewoon mijn mond en ga mijn weekend voortaan anders indelen. Dus niet om vijf voor half elf zaterdagavond de rest van het gezin naar boven sturen, zodat ze daar de spannende speelfilm af kunnen kijken en ik in alle rust klaar kan zitten voor mijn late-night voetbal. Dus niet op zondagmiddag om vijf uur zenuwachtig heen en weer schuiven op de stoel, omdat ik zo langzamerhand wel naar huis wil. Zelfs niet de video inprogrammeren om dan maar later op de avond of zelfs diep in de nacht de verplichte voetbalkost op te peuzelen. Want ik lust het niet meer, ik vreet het niet meer. Ik val na ruim een uur kijken in slaap bij samenvatting nummer drie, nadat ik vier reclameblokken, acht promo’s en twee analyses heb moeten verwerken. De komende jaren zullen niet gemakkelijk zijn. De verslaving zal ik nooit meer kwijtraken. Die blijft ongetwijfeld, zelfs nu ze mijn spul niet meer kunnen leveren en ik zo af en toe mijn toevlucht zal gaan zoeken in de methadonbus van John de Mol. Want dat blijft het kenmerk van een verslaving, de geest is nu eenmaal zwak. En als het vertrouwde aanbod over drie jaar weer op de markt komt, sta ik opnieuw vooraan. Maar de komende jaren wordt het vooral gedwongen afkicken en dat doet pijn, heel veel pijn. Dus als iemand me kan helpen? Gio Lippens is verslaggever en presentator bij het sportprogramma Langs de Lijn op NOS Radio. NIET LEUK..
OPEN BRIEF.. Het erge is ook dat als van hun een heel klein tikkie krijgt, als ik bij z’n shirt pak of ‘m van achteren tegen z’n standbeen tikt of net als die Beattie een kopstootje geeft, dat dan zo’n gast gaat liggen rollebollen of ‘ie vermoord is. Terwijl ik van de trainer instructies heb om bij die vent te blijven en er voor te zorgen dat hij geen goal maakt Dus doet ik er alles aan om het m’n trainer naar de zin te maken, want als ik het niet doe, zit ik zo een paar weken op de bank en waar moet ik dan met m’n energie naar toe? Je de hele week de pleuris trainen en dan op zondag niet spelen, daar kan ik niet tegen. Ik ben helemaal gek van dat spelletje. Op die scheids na natuurlijk. Van die ouwe lullen nemen ze daar voor. Zien elk pietluttig dingetje. Fluiten en fluiten maar. Van die gasten die thuis bij hun wijf niks te vertellen hebben, van die lui die het gootsteenkassie in motten als hun wijf kwaad wordt. En die dan op ons revanche nemen zondag. Belachelijk. Shirtje trekken ken nog net. Ze zien wel dat mijn tegenstander dat ook doet. En omdat er vanaf het begin van dat trekken helemaal niks tegen ondernomen is, hebben wij dat als standaard ingevoerd. Ik zeg al: voebal is niks voor jonge meiden. En beetje shirtje trekken, af en toe eens op z’n poten gaan staan, ‘m eens raken op z’n zwakke enkel of knie. Kijk ik heb liever dat hij een week niet speelt, dan ik. Ik zei al, de bank is niet mijn bank, als je begrijpt wat ik bedoel. Ken je je ook niet uitleven. Kan je niet eens een keertje lekker opspringen en de tegenpartij een hengst voor z’n kanis geven met je elleboog. Als je weet hoe ik daar op train, want het moet natuurlijk wel onzichtbaar zijn voor de tv. Je krijgt zo een paar wedstrijden van die aanklager, ook al zo’n eikel eerste klas. Ik wou dat we van al die bobo’s af waren. Want ik wil wel dat onze sport, de voetballerij, dat die schoon blijft.
‘LAAT JE NIET GEK
MAKEN!’ DROMEN DAN LUKT ALLES Frank Snoeks is verslaggever bij
NOS Studio Sport VUILNISMAN,
MAG DAT ‘ORANJE-GEDOE’ OOK MEE? GENIETEN,
WANT HET LEVEN IS MOOI 20
januari 2004, www.verstappen.nl: 3
februari 2004, www.verstappen.nl: Heeft zo’n Formule 1-wereldje iets met sport te maken? Ik vind van niet. Sport behoort een krachtmeting te zijn. Een strijd tussen personen, die allemaal de beste willen zijn. Een strijd, die gewonnen wordt door de atleet die fysiek het meest te bieden heeft. Of door degene met het beste wedstrijdinzicht. Of misschien wel door de sporter met het meeste geluk. In het geval van onze Jos moeten we al blij zijn als hij überhaupt in die Formule 1 mag rijden. Hoop hoeven we niet te koesteren dat hij ooit in een wagen van Minardi of van Jordan op een wereldtitel afstevent. Het technisch vernuft van Ferrari reikt nu eenmaal vele malen verder en een beetje coureur moet in zo’n wagen de klus simpel kunnen afmaken. Zeker als hij Michael Schumacher heet. Dus is Jos Verstappen veroordeeld tot een heel andere wedstrijd: de strijd om een stoeltje. Als hij die strijd wint, is hij in feite al kampioen. Geld. De Formule 1 in één
woord omschreven. Maar in het betaalde voetbal is het weinig anders.
Was het voetbal in essentie niet een duel tussen twee ploegen met
als inzet de zege? Tegenwoordig viert de commercie hoogtij. En dat
heeft nogal eens sportieve consequenties. Zo zijn Feijenoord en
PSV erachter gekomen dat je een hele nieuwe markt kunt aanboren
als je een blik Koreanen opentrekt. Ik vind het soms zo jammer, de vercommercialisering van de profsport. Jammer, omdat het de aandacht afleidt van waar het eigenlijk om gaat in de sport: emotie, beleving. Intense vreugde na een overwinning op de aartsrivaal. Een onbeschrijflijk gevoel van teleurstelling als jij die aartsrivaal bent. Heethoofden van coaches, die zich beklagen over de grensrechter na opnieuw ‘onterecht buitenspel’. Een sporter die verslagen op het gras ligt nadat hij het lege doel niet wist te vinden. De keeper op zijn knieën na het stoppen van de beslissende bal in de strafschoppenserie. Supporters in extase na een fabuleuze serie kap- en draaibewegingen van de rechtsbuiten. Juichen, klappen, fluiten, dat is sport. Genieten. Of het nou Heren 10 van Inter is, Heren 1 van Juventas, Ajax of Feijenoord, dat doet er niet toe. Daarom kon ik zo genieten van Marianne Timmer, die als eerste Nederlandse vrouw wereldkampioene sprint werd en op haar zo bekende nuchtere wijze heel erg blij was. Of van Renate Groenewold, die op haar eerste allround-wereldtitel afreed terwijl Claudia Pechstein in de baan naast haar haast letterlijk door de benen zakte. Of van Michael Boogerd, die met de blik naar boven en de tanden bloot aankwam op La Plagne. Van Remmert Wielinga, die op Alpe d’Huez aankwam binnen de tijdslimiet en daarmee zíjn wedstrijd won. Hé! Het kán dus toch, de emotie voelen van de sport in een wereldje waarin het geld zo domineert. Alleen moeten sommige sporten zich daar wat bewuster van worden. En of het ooit nog goedkomt met de Formule 1, dat waag ik te betwijfelen. 5
februari 2004, www.verstappen.nl: Edwin Cornelissen
is verslaggever bij o.a. Langs de Lijn en Radio Tour de France BEZUINIGINGEN Mirjam de Graaf is regisseur bij
NOS-Langs de Lijn, Radio Tour de France en tijdens de afgelopen
Olympische Spelen. GEFELICITEERD
ERICA! DE
BIJL ERIN!
WAT IS ‘SPORT’? DAAR
WAAR NODIG… Mag ik daar toch enige twijfels bij hebben? Laten we wel zijn, welke politicus van links naar rechts en van voor naar achter zou het in zijn hoofd halen om te zeggen dat Sport niet van groot maatschappelijke waarde zou zijn. Kom nou, het zou het einde betekenen van zijn of haar politieke carrière! Ik kan mij geen lid van enig kabinet en geen parlementariër van welke partij dan ook herinneren –zeker de laatste 12 jaar niet- die deze aanhef op zijn minst eenmaal in de mond heeft genomen.. Daar kan ik op zich dus niet zoveel mee. En ik begrijp dus ook niet helemaal waarom NOC*NSF daar zo ‘opgelucht’ op reageert… Men heeft immers in de bossen van Arnhem al heel wat jaren niet anders horen zeggen? Of had men vooraf een andere invalshoek van dit kabinet verwacht ten aanzien van de toekomstige benadering van sport? Dat je iets wat van ‘groot
maatschappelijke waarde is’ nu eenmaal moet (onder)steunen
is een logische consequentie, nietwaar? Hoewel.. Zo ‘royaal’ staat het er niet! Het zit voor mij in de passage; ‘Daar
waar nodig’. Wie vindt en bepaalt immers dat ‘Daar
waar nodig’? Een voorbeeld. Blijkbaar vinden inmiddels heel
wat politici in aardig wat gemeenten in ons land het momenteel heel
hard nodig om met vele tientallen miljoenen euro’s gemeenschapsgeld
betaald voetbalbedrijven op de been te houden. Zij lijken op te
komen voor onder andere 18-19 jarige jongens die zo'n slordige 100.000
euro of meer per jaar verdienen, wat deze 'bedrijven' helaas niet
meer kunnen ophoesten.. Een aantal (gemeentelijke) overheden trekken
zich het lot van deze kansarme sporters nu aan en trekken de knip.. Als je die bedragen bij elkaar op telt,
kom je toch snel op zo’n 100 tot 200 miljoen euro! Wie heeft
bepaald dat zoiets nodig is? Voorzitter Hell van de Judobond zwengelde
het tijdens de Algemene Vergadering van Sportbonden het maar even
aan. Hij signaleerde dat veel geld door de (lokale) overheden beschikbaar
wordt gesteld aan in nood verkerende betaald voetbalclubs. "En
dan praat ik niet over de eerste de beste gemeenten.'' En aangezien
je een euro maar een keer kan uitgeven, vraag ik mij af ten koste
van ‘wie of wat’ dat binnen de sport gaat. Heeft in
de toekenning van al dat geld de discussie of dit van ‘grote
maatschappelijke waarde is’ een rol gespeeld? En heeft men
zich afgevraagd of dit ten koste gaat van andere misschien nog wel
waardevoller (maatschappelijke) initiatieven die vanuit ‘de
sport’ voortkomen? Of zou die discussie nu –bij het
aantreden van het nieuwe kabinet- ineens wel van doorslaggevende
betekenis gaan worden? Dat zou fijn zijn! Immers, ik ken tientallen
–maar er zijn er ongetwijfeld duizenden!- prima (sportieve)
initiatieven die met een paar honderd of duizend euro geholpen zouden
zijn, waardoor tientallen en soms honderden of duizenden mensen
in hun (recreatieve) sportbeoefening -maar ook in hun maatschappelijk
functioneren!- geholpen zouden worden. Ook maak ik mij wijs dat
bijvoorbeeld mensen als de Harry Stapelprijs-winnaar BIG @LI, die
in achterstandswijken in Amsterdam kansloze jongeren op de rails
krijgt met zijn sportprojecten, wel eens wat royaler support zou
mogen krijgen vanuit diezelfde overheid. Teveel krijgen initiatiefnemers
echter tot nu toe te horen: ‘Nee, we hebben geen geld..’
En ik ben bang, zeker nu ons land officieel in een recessie schijnt
te verkeren, dat dit ene zinnetje ‘Daar waar nodig’
de komende tijd wel eens van cruciale betekenis zou kunnen worden… Ik hoop echt dat ik het verkeerd heb.. SENIORENSPORT
EN SPORTIVITEIT POLITIEK GEPRAAT VERSCHILT VAN BELEID IN DE PRAKTIJK Door Tim Vermeulen Ik weet niet wat ik er van denken moet. Op een of andere manier merk ik dat door mij buitengewoon sceptisch naar de televisie wordt gekeken op het moment dat de heren Balkenende en Bos verschijnen om de verzamelde media te informeren over de stand van zaken met betrekking tot het formeren van een nieuw kabinet. Mijn gevoel zegt dat er iets niet ‘klopt’ met- en dus ook tussen die twee.. Het ‘past’ niet... Het oogt niet ‘van harte’… Bos, die zoveel mogelijk met ‘besliste’ stem wenst te spreken, daarbij steeds meer getooid met een frons op het voorhoofd. En Balkenende.. Ja, ook hij heeft dat ‘zelfverzekerde’ in zijn stem en poogt ook onwrikbaar te zijn. De ‘letters’ en ‘cijfers’ zullen wel aan het papier van een regeerakkoord toevertrouwd worden, maar of het vertrouwen er onderling is?? Tijd dus om eens te bezien wat er op het vlak van de sport de komende jaren feitelijk staat te gebeuren. Daarvoor is een bezoek aan een aantal internetsites geschikt. Regering.nl, minvws.nl en rijksbegroting.minfin.nl zijn sites waarin zakelijke bewoordingen de nodige gegevens te verkrijgen zijn. Belangrijk voor de NCS is zeker de breedtesportparagraaf. En daar valt onder andere het volgende te lezen: Breedtesport ‘Onder de term breedtesport verstaan we alle sport die niet-professioneel en niet op topsportniveau wordt beoefend. De overheid is van mening dat sport veel positieve effecten heeft, bijvoorbeeld op het gebied van integratie, werkgelegenheid en tolerantie. Daarom stimuleert de overheid de deelname aan de breedtesport en de kwaliteit ervan op verschillende manieren.’ Gelukkig… er wordt nog steeds gesproken over positieve effecten, integratie en tolerantie! Woorden die de afgelopen periode bijna uit het parlementaire woordenboek van het kabinet leken verdwenen.. ‘De belangrijkste stimuleringsregeling is de breedtesportimpuls. Hiermee wil het ministerie van VWS gemeenten, sportbonden en provincies aanzetten tot een actiever sportbeleid. Bijvoorbeeld met speciale sportprogramma’s voor ouderen en gehandicapten of met het aanbieden van sport in achterstandswijken. De breedtesportimpuls stimuleert ook de inzet van sport bij het oplossen van sociale en maatschappelijke problemen. Denk aan het sportaanbod voor ‘hangjongeren’ of het bevorderen van integratie van allochtonen via sport.’ Opnieuw een passage die elk weldenkend mens goed doet, maar waarover door vertegenwoordigers van regeringspartijen en een deel van de oppositie niet- of pas de laatste tijd weer enigszins wordt gesproken! ‘In Nederland overlijden per jaar zo’n 8000 mensen vroegtijdig omdat ze te weinig bewegen. Daarom wil de overheid dat meer mensen gaan sporten. Onderzoek heeft aangetoond dat sporten in de vrije tijd leidt tot minder ziekteverzuim. Sport en beweging kunnen bovendien niet alleen ziektes voorkomen, maar ook ondersteuning bieden bij revalidatie en chronische aandingen en handicaps.’ Een nuchtere constatering die de ziektekosten-verzekeraars in ons land ‘goed’ zal doen… ‘Van de twee is het één’ Wie naar de zogenoemde Operationele beleidsdoelstellingen kijkt treft daar onder 9.2.1. het volgende aan: ‘Verantwoorde sportbeoefening door een breed publiek, in een kwalitatief hoogwaardige (fysieke en organisatorische) sportinfrastructuur, mede om sociale cohesie, integratie, tolerantie en volksgezondheid te stimuleren.’ Langzamerhand wordt het onduidelijk. Of zoals wijlen Joop den Uyl pleegde te zeggen: ‘Het is van de twee, één!’ Ofwel bovenstaand geformuleerd beleid is de afgelopen jaren bij de ministeries vanaf de bureaurand heel langzaam de prullenbak in gevallen, of men vond vanuit zowel de regering als een groot deel van de Kamer dat dit nu net niet het geëigende tijdstip was om hier de nodige aandacht aan te besteden. Beide constateringen zijn echter buitengewoon ernstig! Immers, het niet meer op durven komen voor- en het ter discussie stellen en verdedigen van zaken als integratie en tolerantie getuigt eerder van zwakte dan van kracht! En dat is iets waar dit land – zeker de komende jaren- duidelijk behoefte aan heeft. Natuurlijk zijn de onderhandelingen tussen CDA en PvdA nog volop in gang. En mogelijk wordt er naar de Sportorganisaties geluisterd, die onder meer aandringen om de sport onder te brengen bij het Ministerie van Onderwijs. De lijn, zoals verwoord in bovengenoemd beleid, is echter duidelijk. Hopelijk dat deze lijn niet alleen wordt vastgehouden, maar ook ‘inhoud’ krijgt! Gewoon, omdat hier meer dan ooit sprake is van, door bepaalde groeperingen (nog steeds) te pas en, met name, te onpas gebruikte, stimulering van normen en waarde! Want arm is het land waar regering en volksvertegenwoordiging niet meer (durft) op te komen voor wezenlijke zaken als sociale cohesie, integratie en tolerantie. ROKEN Tante staat op een wachtlijst voor een verzorgingstehuis. Minister Borst is in acht jaar tijd niet in staat geweest om maar enigszins een halt toe te roepen aan een onmenselijke situatie. Minister Borst was waarschijnlijk druk met andere zaken. Zoals met een wet waarin wordt beschreven dat er enge teksten op pakjes sigaretten moeten staan. Erg nuttig. Ik moet toegeven dat het me wel schokte toen ik dat voor het eerst zag. Maar je raakt eraan gewend en na een paar weken zie je het niet meer. Laat staan dat je erover nadenkt. Weggegooid geld. Verspilde energie. Dat gezeik over het roken. Ik word daar gek van. Op mij heeft het een tegengesteld effect. Hoe meer dwingende maatregelen, hoe meer men mij als een crimineel afschildert, des te vasthoudender ben ik om te blijven roken. Ik wil namelijk zelf bepalen hoe ik met mijn leven omga. Ik wil zelf kiezen of ik een genoeglijk leven leid dat korter is dan het gemiddelde, of kwijlend in de stoel van mijn tante 95 wil worden. Net zoals een ander kiest om niet te roken, doe ik dat wel. Het aantal dodelijke ongevallen bij parachutespringen is hoger dan bij schaken, maar ik er niets van zeggen. Trouwens de spreuk ‘Roken is dodelijk’ op tabaksproducten is niet geheel waar. Er moet staan ‘Roken kan dodelijk zijn’. Voordat je aan roken doodgaat kan je ook onder een bus komen en daar schrijven ze toch ook niet op ‘Een autobus is dodelijk”? Maar er is meer. Terwijl verschillende collega’s in de vorige kabinetten beleid ontwikkelden om meer mensen ‘uit de auto, in de trein’ te krijgen, verzon minister Borst dat het roken in treinen en op stations (ook in de open lucht…) verboden moest worden. Maar het gaat verder. De sportkantine is, volgens de door minister Borst nog op het nippertje ingediende tabakswet, binnenkort ‘no-go’erea voor rokers. Stel je voor hoe het gaat worden. Geen apart hoekje meer in de kantine waar oud-spelers en de vroegere voorzitter hun sigaartjes roken en hun biertje drinken. Geen bestuurskamers meer, waar je achter een blauwe waas de wedstrijdsecretaris met de officiële formulieren zag zitten. Nee, in de toekomst vinden wij in een hoekje een zorgelijke penningmeester, die week na week moet constateren dat de kantineomzet alweer is gedaald. Mensen vinden het niet gezellig meer. Weet die Borst veel… Laat ik nou nog even duidelijk maken dat ik begrip heb voor mensen die niet tegen sigaretten- of sigarenrook kunnen. En dat ik vind dat er maatregelen moeten worden genomen om hen vrij te laten ademen. Maar het alles ontziende fanatisme van de ‘rookdominees’ stoort me. Bijna 40% van de bevolking rookt en minstens 70% van de niet-rokers heeft er geen bezwaar tegen als rond hem of haar een sigaret of sigaar wordt opgestoken. Stel verplicht dat de sportkantine een rookvrije ruimte heeft en de rookruimte een goede afzuiging. Scheidt in de trein de rokers van de niet-rokers. Maatregelen voor mensen die gezonder willen leven dan ik. Ik betaal er graag belasting voor. Maar laat mij -en 40% van de bevolking – zelf de keuze. Het zal de kantineomzet op peil houden. En dat komt weer ten goede aan gezonde amateursport.
|
Het was weer alles glinster, glimmer en blink-blink tijdens de afgelopen Sportverkiezing van de beste sportman, sportvrouw, sportploeg en trainer van het jaar 2009. Een verkiezing die opnieuw werd gehouden in de vorm van een heus Gala georganiseerd door NOC*NSF die, maar daar is het een verkiezing voor, natuurlijk ook weer de nodige discussies opriep waarvan ik dacht dat die alleen werden gehouden rondom ons inmiddels tot een aanstaand faillissement gedevalueerd Nationaal Songfestival. Er werd gesproken over het vergelijk tussen ‘appels en peren’, met name daar waar het ging over schaatser Sven Kramer en turner Epke Sonderland. Kramer in het bezit van een zak vol Europese en wereldtitels, gewonnen tijdens wedstrijden waarbij wereldwijd hooguit vijf landen serieus concurrentie bieden tegenover rekstokspecialist Sonderland die op 18 oktober 2009 ‘slechts’ Zilver haalde tijdens het wereldkampioenschap turnen in Londen. ‘Maar wel bij het turnen, dat een wereldsport is!’, verdedigde de voorstanders van zijn verkiezing tot Sportman van het Jaar hun keuze. Mijn moeder placht bij een dergelijke situatie altijd te zeggen: ‘Wat je ook doet, het is nooit goed'. En ik meen dat zij gelijk heeft. 
Foppe stopt… Nou ja stopt, hij wil nog best werkzaam blijven binnen het voetballen, maar dan voor een aantal dagen per week. Het is nieuws dat mij raakt. Leerde Foppe een heel klein beetje kennen tijdens een interview dat ik een paar jaar geleden met hem mocht hebben. Klampte hem aan na een voordracht, waarna hij direct zijn 06 doorgaf met de mededeling: ‘Bel me maar op voor een afspraak jong..’. Het gesprek dat volgde op het KNVB Sportcentrum in Zeist was openhartig en langdurig.. Echt Foppe hield ik mijzelf voor, na alle verhalen die ik over hem gelezen had.. Toen we uitgepraat waren, besloot hij: “Maak er maar een mooi verhaal van..”. Niks geen gedoe met voorlichters van de KNVB die eerst het interview wilde lezen, of zelfs bij het gesprek aanwezig moesten zijn. Dat maakte ik later mee toen ik de KNVB-directeur Henk Kesler interviewde, waarbij de PR-man van de voetbalbond het gesprek volgde en na afloop vroeg of hij, voor plaatsing, de tekst wel even mocht doornemen ter goedkeuring.. 
Hij had er ruim tien jaar op moeten wachten, maar nu was het zover. Gehuld in een oranje winterjack, met het opschrift ‘organisatie,’ vatte hij mij vrijwel letterlijk in de kraag toen ik, na een wandeling van zo’n 500 meter vanaf de parkeerplaats, door de snijdende vrieskou in de mist een aantal dranghekken ontwaarde waar ik tussendoor liep, richting de finish, om aan de slag te gaan. 
Door Jan Soek 
Door Jan Soek
door Bep van Houdt 
Door Gio Lippens
Door
Frank Snoecks
Door
Edwin Cornelissen
 |
 |
 |
|